بهترین راه درمان بیماری  ژنتیکی، پیشگیری از بروز آن است.
اخبار پایگاه : 7 مهر ماه روز جهانی لیمب گردل
دیستروفی عضلانی شامل گروه متنوعی از اختلالات عضلانی با نقص ژنتیکی است. دیستروفی عضلانی #لیمب_گردل (LGMD) گروهی از اختلالات با ضعف پیشرونده عضلات هستند که اغلب عضلات کمربند شانه ای و لگن را درگیر می کند.تا کنون 8 نوع اتوزومی غالب و23 نوع اتوزومی مغلوب از این اختلال شناسایی شده است.انواع اتوزوم مغلوب شایع تر بوده ودر جمعیت هایی با ازدوج خویشاوندی فراوان ترند.
در مراحل اولیه ی دیستروفی ماهیچه ای لیمب–گیردل،افراد مبتلا ممکن است دارای مشکلاتی در راه رفتن مثل,اردک وار راه رفتن و مشکلاتی در دویدن باشند.همچنین ممکن است به دلیل داشتن ماهیچه های ران ضعیف نیازمند این باشند که از بازوهای خود استفاده نمایند تا خود را با فشار از حالت چمباتمه (دولا شدن یا نشستن با یک زانوی خمیده) درآورده و بلند شوند. با پیشرفت بیماری،افراد مبتلا به این بیماری ممکن است در نهایت برای حرکت نیازمند ویلچر باشند.
تحلیل ماهیچه ای ممکن است باعث ایجاد تغییراتی در طرز ایستادن یا شکل ظاهری شانه ها، کمر و بازو گردد.خصوصاً ماهیچه های ضعیف شانه باعث می شوند که استخوان های پهن شانه (استخوان کتف) از پشت به جلو آمده که این یکی از نشانه های بیماری بوده که این وضعیت کتفِ بال مانند نامیده می شود. افراد مبتلا همچنین ممکن است دارای کمر خمیده (لوردوز یا انحنای زیاد ستون فقرات به طرف جلو) یا ستون فقراتی که به یک سمت خم می شود (اسکولیوز) باشند.برخی افراد دچار سفتی (انقباض) مفاصل می شوند که می تواند تحرک مفصل ران،زانوها،مچ پا یا آرنج را محدود نماید.رشد زیاد (هیپرتروفی) ماهیچه های ساق پا،در برخی از افراد مبتلا به دیستروفی ماهیچه ای لیمب–گیردل مشاهده می شود. 
به طور کلی هوش افراد مبتلا به دیستروفی ماهیچه ای لیمب–گیردل طبیعی است.با این وجود،در برخی از اشکال نادر این اختلال،تاخیرات تکوینی و ناتوانی های ذهنی نیز مشاهده شده است.
در بیمار مشکوک به LGMD نحوه وراثت و به خصوص الگوی ویژه درگیری ماهیچه ها و خصوصیات بالینی دیگر، سطح CK و تاریخچه خانوادگی نکات کلیدی در رسیدن به تشخیص هستند.
در این مرکز مارکرهای تکراری کوتاه پشت سرهم (STR) پیوسته به ژنهای  مرتبط می تواند در تشخیص پیوستگی ژن استفاده شود.
برای ژن های مرتبط با لیمب گردل تعیین توالی (Sequencing)انجام می شود واز تکنیک MLPA برای تشخیص جهش در ژن DMD  استفاده می شود که با توجه به تشابه بالینی فرد اگر این ژن درگیر نباشد احتمال درگیری یکی از ژن های LGMD بالاست.